Не се ни прашувам зошто во нашево пишпирик општество, корумпирано, нечовечно и нехумано, нема начин да се донира телото после смртта за медицински цели и хируршки потреби. Единствено нешто што ме чуди е зошто се уште никој не се нафатил илегално да сецира и дистрибуира делови од човечко тело и на тој начин да заработува за најновиот модел на BMW и да летува на Бахами. Можеби за многумина кои некогаш ќе налетаат на овој текст, а кои се со изопачен ум и нималку совест ова ќе биде грамот добра идеја. Без разлика на тоа решив да продискутирам на темава.
Зошто во Македонија нема организација на која би можело да и се доверат посмртните остански на некогашното човечко битие? И колку сме ние спремни да го донираме нашиот „најскапоцен“ дар кој и онака не ни е потребен за местото на кое верувам дека продолжуваме по смртта? Веќе подолго време размислувам и сакам да го донирам моето тело после смртта, но немам каде.
Иако можеби звучи чудно, нашето тело по смртта станува непроценлив извор на материјал кој може да се искористи за повеќе цели. Може да биде cadaver на кој пресните студенти по медицина ќе вежбаат. Сум чула дека со години на часовите по анатомија се користат со црни, испосечкани, речиси распаднати трупови на неидентификувани жртви од скопскиот земјотрес. Дополнително деловите од вашето тело можат да се користат во козметички и хируршки зафати. Најкористени се коските од нозете кои се пресадуваат кај други луѓе; кожата од грбот, абдоменот и други делови од телото како најделотворен начин на справување со изгореници се користат кај жртви кои имаат оштетеност на кожата и до 80%; вените од нозете кои се користат во кархиохируршки премостувања, залистоците од срцето кои за некого би значеле живот, ахиловите тетиви и лигаментите од коленото. За разлика од класичната транспантацијата на органи која мора да се изврши непосредно по настанувањето на смртта, а не подоцна од неколку часа и за која се бива на листа на чекање со години, отстранувањето на корисните делови од мртвото тело може да се направи и по 12 часа. Воедно добро сочуваните и процесирани органи кои ги донирате можат со месеци да се чуваат во соодветни услови и да се употребат кога ќе се има потреба. За сите нив се плаќа сериозна сума, па така вашето тело вреди околу 250.000 американски долари. Парите нормално не ги добивате вие, туку организацијата која ги презервирала и ги чува за пациенти кои имаат доволно шушки да си го дозволат тоа.
Во секој случај, доколку не сте носител на некоја заразна болест од типот на ХИВ, хепатит и слични вирусни болести или пак сте починале од рак, вашето тело е сосема поволно за понатамошна употреба. По се изгледа дека и оние кои веруваат дека нивниот живот не е вреден, особено оние кои сметаат дека ништо важно не постигнале за време на својот престој на оваа наша, зелена планета, би можеле да се утешат со фактот дека нивното тело може да помогне и е од големо значење.
Нејсе, во Македонија се респектираат само новите, добро климатизирани и со мермер поплочени приватни болници, во кои нема гужва, нема чекање, но затоа ќе ви ја „одерат кожата од грбот“ и ништо нема да ви остане за донирање откако ќе умрете. Сите тие ќе ве тешат дека се чувствувате одлично, а богами и изгледате задоволително за годините кои ги имате. Никој нема да се зачуди што имате прерано дијагностициран дијабетес тип 1, ниту ќе го искоментира вашиот блед изглед, ниту ќе ве посоветува околу тоа како да ги смирите полноќните тахикардии кои ве држат буден по цели ноќи, но затоа ќе побара 50 евра за лекарски консултации и ехо, потоа уште 50 евра за деноноќно мониторирање на срцето и уште една консултација со средовечниот тип кој живее во куќа на Водно и има 25 годишна девојка.
Додека седевме во полузатемнетата просторија… јас, докторката со неуредна коса, сестрата која кокетираше, кардиологот кој подзинато ги гледаше сестрините црвело налакирани нокти во воздухот трепереше тензија. Не беше тоа тензија од ехограмот во кој збунето гледав и се обудував да ги лоцирам залистоците, коморите и предкоморите на дедовото срце, туку студена, прецизно климатизирана тензија на мермерниот под. Беспрекорно чистиот медицински прибор, услугата која тој не верува дека може да си ја дозволи со просечна пензија на електротехничар во МРТ, неговото шепотење во кое низ шега ми кажа дека одењето на доктор е како да си паднал во вител, сексуалната тензија меѓу сестрата и кардиологот, мојата растреперена душа додека гледав како лежи таму и ми се враќаа мисли во кои го преколнував да не помислува да ми направи такво нешто и солзите во темнината кои се сронија по моето лице. Не сум спремна за повторно губење на некој кој го сакам си повторував во себе.
Решив да го донирам своето тело. Немам каде, немам ниту кому, ниту пак зошто. Само сакам да се ослободам од него. Да оставам тоа да стане проблем на оние нафатирани приватни болници, ладилници со беспрекорни канали во кои се слева мртвата крв, маси за сецирање на кои повеќе нема душа.
Ana Karenina